Heb je dat ook, dat vreemde gevoel, wat je bekruipt als je nu om je heen kijkt. Alle vanzelfsprekendheden zijn niet meer vanzelfsprekend: Opstaan en naar je werk of school gaan, daarna een vriend opzoeken of er een thuis ontvangen, een terrasje pikken, plannen maken voor de meivakantie enz. En dan, wat nog nooit in de kerkgeschiedenis is gebeurd: dat de kerken gesloten zijn en we zelfs geen Goede Week, ook geen Pasen kunnen vieren! En het einde van de crisis is niet in zicht.
Hoe hebben we elkaar nodig. Mens-zijn is toch vooral een sámen mens-zijn. Die behoefte is nu groter dan ’vroeger’. Gelukkig zijn er creatieve mensen, die manieren vinden om toch contact te hebben met anderen, terwijl ze toch afstand houden. Hoe ontroerend, daar kan ik intens van genieten.
En hoe gaan we nu om met onze ‘Goede God’? Wat heeft Hij hiermee te maken? Het is toch geen straffende God, die ons eens even de les leest. Het is toch geen ‘Tover-God’, die het coronavirus kan wegtoveren. Het is, zeg ik aarzelend, toch een Aanwezige God.
Ik laat het even hierbij. Wellicht kan het gebed van Dietrich Bonhoeffer ons een troost bieden.
Wie ik ook ben, U kent mij
In mij is duisternis, maar bij U is licht
Ik ben eenzaam, maar U verlaat mij niet
Ik ben bevreesd, maar bij U is hulp
Ik ben onrustig, maar bij U is vrede
In mijn hart is bitterheid, maar bij U is geduld
Ik begrijp uw wegen niet, maar U kent mijn weg.
Pater Kees Maas svd